“Zovemo ga ‘more plastike’, to je najveći spomenik na planeti posvećen proizvodnji hrane”

Bašta, na jugu Španije, toliko je ogromna da se može vidjeti čak i iz svemira: ako otvorite Gugl mape i pogledate zapadno od Almerije, vidjećete bijelu mrlju koja izgleda kao glečer, ali kada se zumira, može se vidjeti da je to najveća koncentracija plastenika na svijetu.

Više od 30.000 hektara zemlje je prekriveno plastikom, geometrijskim lavirintom pet puta većim od Menhetna, gdje se svake godine proizvede 3,5 miliona tona povrća, od paradajza, krastavaca, paprika, tikvica do patlidžana i dinja… dovoljno da se prehrani pola milijarde ljudi i generiše promet veći od tri milijarde evra.

“Zovemo ga ‘more plastike’, to je najveći spomenik na planeti posvećen proizvodnji hrane. Ali, to je takođe mjesto posvećeno inovacijama i razvoju, elementima koji garantuju kompanijama kontrolu i, prije svega, povrće 12 mjeseci godišnje”, rekla je Gvadalupe Lopez Dijaz, direktorka projekta eksperimentalnog centra “Fundación Tecnova”.

Kako je dodala, danas je u toku održiva tehnološka revolucija.

“U pitanju je transformacija usmjerena na proizvodnju zdrave, visokokvalitetne hrane uz upotrebu manje vode i energije, uz posvećenost građenju otpornosti na klimatske promjene. Na kraju krajeva, inovativni i preduzetnički duh naših poljoprivrednika već je nekoliko puta transformisao ovu zemlju”, navela je Lopezova.

Kako je nastala evropska bašta povrća?

Ekonomsko čudo je nastalo 1963. godine, na sušnom i sunčanom poluostrvu zvanom Kampo de Dalijas, gdje je region tada zabilježio neke od najnižih stopa ekonomskog rasta u celoj Evropi i izuzetno teške uslove za hortikulturu. Tada su poljoprivrednici počeli da štite usjeve od vetra starinskim tipovima plastenika.

Ubrzo su shvatili da plastenici takođe mogu da raspršuju svetlost, zadržavaju toplotu i čuvaju vlažnost, i tako kontrolišu mikroklimu. Ovo je, zajedno sa sistemom navodnjavanja kap po kap, prirodnim suzbijanjem štetočina i genetskim istraživanjima, omogućilo povećanje broja žetvi, čak i zimi.

Zajednica plastenika, laboratorija i škola

“More plastike” je tako postalo pravi intenzivni poljoprivredni okrug, gdje se, pored plastenika, nalaze rasadnici, hemijske laboratorije, stručne škole i istraživački centri (kao što je “Fundación Tecnova”, gdje se proučavaju efikasnije plastike i usjevi prilagođeni klimi), kao i kompanije za pakovanje i distributivne zadruge. Proizvodi se izvoze svuda, posebno u zemlje sjeverne Evrope.

“More plastike je postalo globalni standard za efikasnu, bezbjednu i odgovornu proizvodnju hrane. Danas, dok se planeta suočava sa dvostrukim izazovom ishrane rastuće populacije i zaštite prirodnih resursa, Almerija predstavlja živu laboratoriju. Proizvodi svježu, zdravu hranu tokom cijele godine uz stroge ekološke standarde, naprednu tehnologiju i minimalnu potrošnju vode. Naše postrojenje za desalinizaciju, na primjer, jedno je od najvećih u Evropi i radi od 2015. godine: svakog dana crpi morsku vodu i desalinizuje više od 120 kubnih kilometara vode, što je ekvivalent dva olimpijska bazena na sat”, rekla je tehničarka Patricija Baldan koja radi duž zapadne obale Kamp de Dalijasa u postrojenju za desalinizaciju u Almeriji.

Kakva će biti budućnost “mora plastike”?

Mogući odgovor može se pronaći unutar zidova škole Eskuela Agraria de Vikar, osnovane 1972. godine na obodu sela La Gangosa. Tamo 480 učenika iz različitih dijelova Andaluzije proučava najnovije poljoprivredne tehnike i priprema se za ulazak u svijet rada.

Prema riječima direktora škole Fransiska Valverdea, u narednih 20 godina će poljoprivreda biti pokretana primenjenom vještačkom inteligencijom i naprednim senzorima, dok će način razmišljanja biti orijentisan ka cirkularnoj ekonomiji.

“Naše đake učimo i teoriji i praksi, tako što uzgajamo i plasiramo proizvode na parceli od dva hektara pored škole. Cilj nam je da prenesemo nove tehnologije koje će u budućnosti ne samo osigurati održivost i bezbjednost hrane, već će i ojačati ulogu Almerije kao globalnog referentnog pokazatelja za inovativni rast u kombinaciji sa društvenim razvojem”, objasnio je direktor škole.

Sistem ima i svoje mane

Problemi koje stvara takva intenzivna poljoprivreda ne mogu se poreći. Glavni problemi su povezani sa ljudskom eksploatacijom. U moru plastike, radnu snagu čini više od 70.000 stranih radnika, uglavnom iz Maroka i podsaharske Afrike.

Iako mnogi žive u pristojnim i dostojanstvenim uslovima, često u čistim gradovima sa kompletnim uslugama, većina ih je nedovoljno plaćena, a pojedini žive u nesigurnim uslovima, u seoskim kućama pored plastenika ili između njih.

Uprkos tome što se značajan procenat korišćene plastike pravilno reciklira (85% prema nekim izvorima), i dalje postoje kritične situacije koje uključuju ilegalno odlaganje.

Održivi razvoj mora da postane konkretan cilj i ne može da ide ruku pod ruku sa ljudskom eksploatacijom, zaključuje Gardijan.