Francuski ministar unutrašnjih poslova Loran Nunjez izjavio je nakon sastanka sa gradonačelnikom Marseja Benoa Pajanom da će narediti da se uoči najavljenih protesta u subotu rasporedi veći broj pripadnika policije u francuskim gradovima.

“Rasporedićemo veoma značajne policijske snage, kojih će u svakom slučaju biti više nego prošle subote”, izjavio je Nunjez, prenosi Figaro.

Odgovarajući na kritike Pajana, koji je doveo u pitanje prirodu naređenja izdatih snagama bezbjednosti prošle subote u Marseju, ocijenio njihov broj kao nedovoljan i zatražio obrazloženje, Nunjez je rekao da će se njihovo djelovanje ubuduće odvijati “u pokretu i uz ekstremno brzu reakciju”.

“Tokom nasilja i pljački u Marseju, moglo je biti i do 10 ili 15 žarišta istovremeno sa grupama od ponekad 200 ljudi, tako da je to očigledno izuzetno teško obuzdati”, rekao je ministar Nunjez.

Nadležne službe su saopštile da se u Marseju, drugom po veličini gradu u Francuskoj, 500 prodavnica našlo na udaru nasilnika, a od toga je 317 pretrpjelo štetu ili je opljačkano.

Nakon nasilnih nemira koji su se dogodili u subotu u ovom gradu snage bezbjednosti su uhapsile 101 osobu, među kojima su 74 punoljetne i 27 maloljetnih lica, saopštilo je tužilaštvo.

Njemački kancelar Fridrih Merc upozorio je da Evropa ne smije potcijeniti prijetnju koju predstavlja Rusija, ocijenivši da cilj Moskve nije samo teritorijalno širenje u Ukrajini, već i slabljenje demokratije i destabilizacija političkog poretka u Evropi.
Merc je u intervjuu za Bloomberg rekao da ga posebno zabrinjava to što dio evropske javnosti još ne shvata ozbiljnost ruskog uticaja i njegovih mogućih posljedica po evropska društva.
„Najviše me brine potcjenjivanje ruskog uticaja na naša društva. Rusija je na putu da destabilizuje čitav politički poredak našeg evropskog kontinenta“, rekao je njemački kancelar.
„Rusija se plaši demokratije i otvorenih društava“
Merc smatra da se ruski ciljevi ne mogu posmatrati isključivo kroz rat u Ukrajini i teritorijalne ambicije Moskve.
„Oni ne vide šta je zaista cilj Rusije. To nije samo teritorijalno širenje u Ukrajini. Rusija se plaši demokratije, otvorenih društava i uspjeha evropskih integracija“, poručio je Merc.
Njemački kancelar upozorio je da bi potcjenjivanje takvih ambicija moglo imati ozbiljne posljedice po evropsku bezbjednost i političku stabilnost.
Istovremeno, evropske zemlje nastavljaju da finansiraju ukrajinsku odbranu i nabavku vojne opreme, što predstavlja sve veći teret za njihove budžete.
Njemačka povećava ulaganja u odbranu
Merc je rekao da Njemačka, zajedno sa drugim evropskim saveznicima koji nisu Sjedinjene Američke Države, finansira podršku Ukrajini bez američkog finansijskog učešća.
„To predstavlja veliki napor za naše budžete i za Evropsku uniju. Ipak, nastavljamo da to činimo i pokušaćemo da tako bude sve dok se ovaj strašni rat ne završi“, rekao je.
Njemačka istovremeno sprovodi reformu svog sistema odbrane kako bi smanjila zavisnost od drugih saveznika i bila sposobnija da samostalno odgovori na bezbjednosne izazove.
„Čuli smo poziv na buđenje i pokušavamo da se osposobimo da budemo dovoljno snažni da se takmičimo i samostalno branimo u okviru NATO-a“, kazao je Merc.
Merc pokušava uvjeriti Trampa da je jaka Evropa u interesu SAD
Njemački kancelar posebno je govorio o odnosima sa Vašingtonom i pokušajima da američkog predsjednika Donalda Trampa uvjeri da stabilna Evropa nije samo evropski interes.
„Stabilna Evropa, evropski kontinent i Evropska unija kao partner u svijetu nešto su što je vrijedno i za Amerikance“, naveo je Merc.
Prema njegovim riječima, evropske vlade su sada mnogo svjesnije bezbjednosnih rizika nego ranije.
Njemačka zato pokušava da ojača sopstvene odbrambene kapacitete, ali i da zadrži transatlantsko savezništvo kao osnovu evropske bezbjednosti.

Navršava se 15 godina od brutalnog ubistva Muamera Gadafija. Iza njegove 42-godišnje vladavine ostalo je sjećanje na bogatstvo i tiraniju, dok je njegova smrt gurnula Libiju u haos.

Petnaest godina je prošlo od kada je 20. oktobra 2011. godine u prašini rodnog Sirta brutalno okončana 42-godišnja vladavina Muamera Mohameda Abu Minjara el Gadafija. Njegova smrt, usred vihora Arapskog proljeća, označila je kraj jedne od najkontroverznijih era u modernoj istoriji, ali nije donijela mir Libiji, koja je danas duboko fragmentisana država zahvaćena političkom nestabilnošću i građanskim sukobima.

Gadafi je rođen oko 1942. godine u siromašnoj nomadskoj beduinskoj porodici, a njegov otac je zarađivao kao čobanin čuvajući koze i kamile. Iako je porodica bila nepismena, uspjeli su da mu obezbijede obrazovanje. Mladi Muamer je pješačio po 30 kilometara do škole u Sirtu i spavao u džamiji, trpeći zadirkivanja vršnjaka zbog svog porijekla, na koje je do kraja života ostao ponosan.

Njegova politička svijest budi se rano. Odrastajući pod italijanskom okupacijom, a kasnije u kraljevini Idrisa I koji je zavisio od Zapada, Gadafi je bio inspirisan panarabizmom, egipatskim predsjednikom Gamalom Abdelom Naserom i događajima poput arapsko-izraelskog rata 1948., egipatske revolucije 1952. i Suecke krize 1956. godine. Već sa 15 godina istupio je protiv imperijalizma, a zbog antikolonijalističkih aktivnosti je u 19. godini izbačen iz škole i uhapšen.

Shvativši da je za promjenu neophodna vojna sila, 1963. godine upisuje Kraljevski vojni koledž u Bengaziju. Iako se sukobljavao sa nadređenima i prvobitno odbijao da uči engleski jezik zbog britanskog uticaja na vojsku, pokazao je briljantan talenat za strategiju. Unutar vojske je stvorio tajnu mrežu „Slobodni oficiri – unionistički socijalisti“. Vojno školovanje završio je u Engleskoj, u kampu Bovington u Dorsetu, gdje je savladao engleski jezik, vojno signaliziranje i komandovanje.

Bijela revolucija i ekonomski procvat
Otkriće velikih rezervi nafte 1959. godine privuklo je zapadne korporacije poput „BP“ i „Shell“, dok je narod živio u siromaštvu. Prilika za prevrat ukazala se 1. septembra 1969. godine, kada je kralj Idris otputovao u Tursku. U gotovo beskrvnom državnom udaru, nazvanom „Bijela revolucija“, 27-godišnji kapetan preuzeo je vlast, ukinuo monarhiju i proglasio socijalističku Libijsku Arapsku Republiku. Već 1971. godine javnost ga je mogla vidjeti na fotografijama sa novim idolom, egipatskim predsjednikom Anvarom Sadatom.

Gadafi je odmah nacionalizovao zapadne naftne kompanije, uključujući „British Petroleum“ i „Bunker Hunt“. Svoju moć na globalnoj sceni demonstrirao je 1973. godine kada je ubijedio Organizaciju zemalja izvoznica arapske nafte (OAPEC) da uvede embargo zemljama koje su podržavale Izrael u Jomkipurskom ratu, što je dovelo do skoka cijena nafte za preko 400 procenata.

Zahvaljujući milijardama dolara prihoda, Libija je doživjela nezapamćen društveni procvat. Uništena su sirotinjska naselja, izgrađeni stanovi, bolnice, uvedeno je besplatno visoko obrazovanje i otvorene su hiljade radnih mjesta. Promovisan je pan-libijski identitet naspram tribalizma, žene su dobile veća prava, a BDP po glavi stanovnika pretekao je onaj u Italiji i Velikoj Britaniji, postavši najveći u Africi.

Tamna strana Džamahirije i “Zelena knjiga”
Svoju viziju države Gadafi je formulisao u „Zelenoj knjizi“ (1975). Njegova „Treća univerzalna teorija“ odbacivala je i ateistički komunizam i materijalistički kapitalizam, tvrdeći da je najamni rad ropstvo.

Ipak, realnost je ubrzo postala mračna. Uveden je šerijatski zakon uz strogu zabranu alkohola, ali i cenzura medija, dok su političke partije i sindikati ukinuti. Režim se oslanjao na represiju tajne policije, zatvaranje neistomišljenika bez suđenja i javna pogubljenja. Zanimljivo je da je Gadafi bio opsjednut prikrivanjem navodnog jevrejskog porijekla svoje majke, naređujući eliminaciju svakoga ko bi mogao da otkrije tu porodičnu tajnu.

Posebno skandalozan detalj njegove vlasti bila je „Amazonska garda“. Navodno sačinjena od oko 30 djevica u maskirnim uniformama sa jakom šminkom i manikirom, ova jedinica je predstavljana kao simbol ženske emancipacije. Poslije pada režima, otkrivena je jeziva istina: Gadafi i njegovi sinovi su sistematski silovali i zlostavljali ove tjelohraniteljke, kao i supruge svojih političkih protivnika.

Globalni provokator i sponzor terorizma
Novac od nafte Libija je izvozila u vidu naoružanja i finansija za antiimperijalističke pokrete širom svijeta. Gadafi je podržavao IRA-u, vojsku Idi Amina u ratu Ugande i Tanzanije, Palestinsku oslobodilačku organizaciju, Crne pantere, Afrički nacionalni kongres i Revolucionarni ujedinjeni front Sijera Leonea. Kasnije je priznao i odgovornost za rušenje aviona Pan Am na letu 103 iznad Lokerbija u Škotskoj (1988).

Njegovi diplomatski nastupi bili su prožeti ekscentričnim ponašanjem. Insistirao je da inostrane zvanice prima u ogromnom beduinskom šatoru postavljenom u prestonicama koje je obilazio, a poznat je i incident kada je naredio da se bučna kamila veže pored šatora tadašnjeg generalnog sekretara UN, Kofija Anana, radi psihološkog pritiska. Vrhunac je bio njegov govor pred Generalnom skupštinom UN 2009. godine. Umjesto 15, govorio je 96 minuta, osudio Savjet bezbjednosti, bacio Povelju UN na pod i toliko izmorio arapskog prevodioca da je ovaj preko mikrofona dao otkaz.

Početkom dvijehiljaditih, pukovnik mijenja kurs. Osudio je napade 11. septembra, odustao od oružja za masovno uništenje i platio odštetu žrtvama iz Lokerbija. Zapad je ukinuo sankcije, SAD su skinule Libiju sa liste sponzora terorizma, a svijet je 2007. obišla fotografija na kojoj se Gadafi u pustinji rukuje sa britanskim premijerom Tonijem Blerom.

Krvavi pad
Međutim, do kraja prve decenije 21. vijeka, oko 40 odsto Libijaca živjelo je ispod granice siromaštva. Kada je krajem 2010. krenulo Arapsko proljeće, Gadafi je pokušao da smiri tenzije oslobađanjem zatvorenika, smanjenjem cijena hrane i čišćenjem vojske, ali uzalud.

U februaru 2011. pobunjenici zauzimaju Bengazi, a masovni protesti prerastaju u građanski rat uz intervenciju zapadnih sila. Iako su mu dva sina poginula u bombardovanjima, diktator je odbio da siđe s vlasti. Nakon pada Tripolija, bježao je sve do oktobra, kada je njegov konvoj opkoljen na izlazu iz Sirta.

Ranjeni pukovnik pokušao je da se sakrije u odvodnom kanalu, gdje su ga pronašle snage Nacionalnog prelaznog vijeća. Umjesto suđenja, uslijedio je stravičan linč. Gadafi je mučen, prebijan i na kraju upucan, a šokantni snimci njegovog pogubljenja obišli su planetu.

Njegovo tijelo bilo je četiri dana (od 21. do 25. oktobra) izloženo javnosti u industrijskom frižideru za meso u gradu Misrati, gdje su dolazile hiljade ljudi. Dan kasnije, 26. oktobra 2011., sahranjen je na tajnoj lokaciji u pustinji, kako grob ne bi postao svetilište ili meta vandala.

Danas, deceniju i po kasnije, jasno je da brutalno ubistvo Moamera Gadafija nije donijelo katarzu. Libijska ekonomija se smanjila, zemlja je podijeljena oružanim frakcijama, a narod koji je nekada imao najviši životni standard na kontinentu i dalje plaća preskupu cijenu svoje revolucije.