Američka vojna akcija u Karakasu za nekoliko sati je dovela do zarobljavanja Nikolasa Madura. Brzina operacije, odsustvo organizovanog otpora i ponašanje ključnih bezbjednosnih struktura ukazuju na mnogo dublji slom sistema i moguću “koordinisanu akciju” spolja i iznutra, piše RTS.

Ranih jutarnjih sati, 3. januara 2026. godine, elitna jedinica američke vojske “Delta fors” (Delta Force) izvela je jednu od najvećih specijalnih operacija u modernoj istoriji – zarobila je predsjednika Venecuele Nikolasa Madura usred prestonice njegove zemlje i odvela ga, zajedno sa suprugom, na nepoznatu lokaciju.

Akcija koja je trajala nešto duže od tri sata okončala je 13 godina Madurove vladavine i predstavlja prvu američku vojnu intervenciju u Latinskoj Americi od invazije na Panamu 1989. godine.

Dok međunarodna zajednica reaguje sa mješavinom osude i opreza, ključno pitanje ostaje – kako je ovako brza akcija protiv vrhovnog rukovodioca suverene države uopšte moguća.

Noć koja je promijenila Venecuelu – anatomija vojnog udara
Oko dva sata poslije ponoći prema lokalnom vremenu, stanovnici Karakasa probudili su se na zvuke eksplozija koje su potresale prozore širom grada. Uslijedila je koordinisana vojna akcija kakvu region nije vidio decenijama.

Kako pišu izvještači Si-En-En-a iz Karakasa, odjeknule su višestruke detonacije dok su američki helikopteri preletjeli prestonicu Venecuele, a iznad ključnih vojnih objekata uzdizao se gust dim.

Operacija je navodno počela suzbijanjem venecuelanske protivvazdušne odbrane, tako što je američka avijacija “zaslijepila” protivničke radare, a lovci “steltovi” potom prepoznavali, označavali i gađali konkretne ciljeve. Model je predviđen u analizi američkog stručnog časopisa Nacionalna bezbjednost u oktobru 2025. godine.

Krstareće rakete ispaljene su prema izvještajima lokalnih medija iz pravca Karipskog mora, a uništeno je nekoliko ruskih raketnih sistema “s-300” koje je Venecuela nabavila dva mjeseca ranije.

Srce operacije činila je elitna helikopterska jedinica “Noćnih lovaca”, koji su prema prvim procjenama prevozili operativce “Delta forsa” na više lokacija širom Karakasa. Video-snimci koje su građani postavili na društvene mreže pokazuju formacije helikoptera kako lete nisko iznad zgrada dok u pozadini odjekuju eksplozije.

Prema izvorima Si-Bi-Es njuza, operacija zarobljavanja Madura izvršena je munjevitom brzinom, taktikom “otmi i bježi” u kojoj su operativci “Delta forsa”, uz podršku agenata Federalnog istražnog biroa, locirali, uhvatili i odveli predsjednika i njegovu suprugu Siliju Flores.

Republikanski senator Majk Li, koji je razgovarao sa američkim državnim sekretarom Markom Rubiom, potvrdio je da će Maduro u SAD odgovarati pred sudom po krivičnim optužbama.

– Rubio ne očekuje dalje akcije u Venecueli sada kada je Maduro u američkom pritvoru – rekao je Li, naglašavajući da su udari “izvedeni u cilju zaštite i podrške onima koji su sprovodili nalog za hapšenje”.

Mapa destrukcije: Više lokacija, jedan cilj
Američka vojska pogodila je strateški odabrane mete širom Venecuele, dizajnirane da paralizuju venecuelanski vojni odgovor i omoguće bezbjedno zarobljavanje i odvođenje Madura.

Najznačajniji cilj bio je Forte tijuna, najveći vojni kompleks u zemlji i mesto gde se, prema obavještajnim procjenama, Maduro često skrivao, piše Si-En-En. Niz zgrada je veoma oštećen. Takođe, vazduhoplovna baza Karlota takođe je pogođena i “neutralisana” u prvim minutima napada, prenosi Vašington post.

Udari su se proširili i na luku Gvaira, ključnu za venecuelanski uvoz i izvoz, aerodrom Higerote u državi Miranda, kao i vazduhoplovnu bazu u Barkisimetu. Okolna naselja ostala su bez električne energije.

Za sada nije poznato da li ima poginulih ili povrijeđenih, iako ministar odbrane Padrino Lopes tvrdi da su udari pogodili i civilna područja.

“Koordinisani izlaz” – zašto je Maduro uhvaćen tako lako
Najzagonetniji aspekt cijele operacije jeste nevjerovatna brzina i preciznost sa kojom je američka vojska locirala i uhvatila formalno jednog od najzaštićenijih lidera na svijetu.

Prema ekskluzivnom izveštaju Skaj njuza u kom se citiraju izvori bliski venecuelanskoj opoziciji, zarobljavanje Madura možda uopšte nije bilo čisto vojna operacija već “koordinisani izlaz” – rezultat tajnih pregovora u kojima su visoki venecuelanski zvaničnici pristali da predaju predsjednika.

Teoriju može da potkrepi i ponašanje ministra odbrane posle napada.

U video-poruci objavljenoj na državnoj televiziji, pozvao je na otpor i najavio raspoređivanje trupa – ali nijednom riječju nije pomenuo spasavanje ili potragu za Madurom. Za čovjeka koji bi teoretski trebalo da bude u prvim redovima odbrane predsednika, ovo je upadljivo odsustvo.

Američka Centralna obavještajna agencija godinama je gradila mrežu unutar Venecuele.

U oktobru 2025, Tramp je javno potvrdio da je ovlastio agenciju za tajne operacije u toj zemlji.

Napad dronom na luku 24. decembra 2025, neposredno pre velike operacije, mogao je da posluži kao test reakcije unutar zemlje i koordinacije sa “domaćim” saradnicima, o čemu je pisao američki lijevo orijentisan magazin Intersept.

Dezertiranja, izdaje i podzemna mreža saradnika
Venecuelanska vojska nikada nije bila isključiva u podršci Maduru.

Od 2019. godine, više od 4.000 vojnika zvanično je dezertiralo, a preko 1.400 ih je prebeglo u susednu Kolumbiju, pisao je 2023. godine španski Pais.

Mnogi visoki oficiri su, prema američkim obavještajnim izvještajima, privatno tražili od Madura da odstupi još prije šest godina.

Posebno je značajna figura Huga Karvahala, bivšeg šefa venecuelanske vojno-obaveštajne službe kroz čak deset godina. Karvahal je 2019. prekinuo “pakt” s Madurom i optužio ga za “narkoterorizam” – pružajući potencijalno zlata vrijedne informacije američkim službama o strukturama moći, bezbjednosnim protokolima i lokacijama skrovišta.

O ulozi Karvahala, ali i Manuela Kristofera Figere, bivšeg direktora venecuelanske tajne policije, u potencijalnom svrgavanju Madura pisali su i američki mediji poput Njujork tajmsa ili Vašington posta.

Uloga opozicionog pokreta Marije Korine Mačado ostaje nejasna, ali nagoveštajna. Dobitnica Nobelove nagrade za mir 2025. u intervjuima je odbijala da isključi vojnu akciju SAD, izjavivši: “Mi nismo htjeli rat… Maduro je objavio rat venecuelanskom narodu.”

Dijaspora je takođe igrala određenu ulogu. Od 7,9 miliona Venecuelanaca u emigraciji, 64 odsto njih, posebno u Americi, podržava vojnu intervenciju SAD – daleko više od 25 procenata u Venecueli, prema izvještaju Njuzvika.

Od blokade do napada – pet mjeseci zaoštravanja
Јanuarska intervencija nije došla iznenada – bila je kulminacija sistematske kampanje pritiska koja je počela u avgustu 2025. godine.

Tramp je tada naredio slanje prvih ratnih brodova u Karipsko more, da bi do novembra američka mornarica imala raspoređeno 11 brodova uključujući nosač aviona, oko 15.000 vojnika, “f-35” stelt lovce i dronove, prema izveštaju časopisa Nacionalna bezbednost.

Operacija “Јužno koplje” zvanično je pokrenuta 13. novembra 2025, a do kraja godine američka vojska je izvela najmanje 30 udara na brodove za koje su tvrdili da prevoze drogu, ubivši više od 105 osoba.

Ključna tačka bila je 24. decembar 2025, kada je CIA izvela prvi napad dronom na kopnu Venecuele – udar na dok koji je navodno koristila jedna od bandi.

Maduro je 2. januara ponudio pregovore o drogi i nafti, piše En-Bi-Si. Dvadeset četiri sata kasnije, jedinica “Delta fors” je bila u Karakasu.

Slučaj “Norijega” i Venecuela bez Madura
Tramp je prećutno pozvao na poređenje sa invazijom na Panamu, gdje su američke snage 1989. godine uhvatile Manuela Norijegu, vojnog generala i diktatora Paname u periodu od 1983. do 1989. Simbolično, Maduro je uhapšen tačno 35 godina pošto je Norijega predat američkim vlastima (3. januar 1990. godine).

Međutim, razlike su dramatične. Panama je imala 2,4 miliona stanovnika i 12.800 vojnika od kojih samo 4.000 borbeno spremnih. SAD su već imale 13.000 članova trupa stacioniranih u takozvanoj “zoni kanala”.

S druge strane, Venecuela ima 28 miliona stanovnika, 130.000-160.000 aktivnih vojnika, miliciju, teritoriju 12 puta veću od Paname, i određenu podršku Rusije, Kine i Irana.

Pitanje koje sada lebdi u vazduhu jeste šta slijedi – da li će venecuelanska vojska nastaviti otpor bez Madura, ili će se strukture vlasti raspasti. Ministar odbrane Padrino Lopes najavio je “masovno raspoređivanje” snaga i pozvao na otpor, ali bez jasne strategije.

Takođe, američka intervencija u Venecueli postavlja presedan za međunarodni poredak. Vojna akcija protiv suverene države, bez odobrenja Ujedinjenih nacija, čak i Kongresa, direktno podriva principe na koje se SAD pozivaju kada osuđuju rusku agresiju u Ukrajini.

Kao što primećuje pravnik Dejvid Krejn u tekstu za stručni američki časopis DŽurist uoči američke specijalne operacije: “Kada SAD zanemaruju pravne granice upotrebe sile, podrivaju same norme na koje se oslanjaju da osude agresiju drugde.”