Ispod grenlandskog leda pronađena je napuštena američka vojna baza Kamp Century, dio strogo tajnog plana iz Hladnog rata.

Međutim, tokom leta iznad grenlandskog ledenog pokrivača u aprilu 2024. godine, naučnik NASA Čed Grin naišao je na jedno od najneobičnijih otkrića do sada, tajnu vojnu bazu.

Analizirajući radarske snimke leda, Grin je primijetio neobične strukture, za koje je ubrzo potvrđeno da pripadaju Kampu Century, američkoj vojnoj bazi iz perioda Hladnog rata, staroj 65 godina i zakopanoj oko 30 metara ispod površine ogromnog ledenog pokrivača Grenlanda.

“Tražili smo samo dno ledenog pokrivača, a onda se odjednom pojavio Kamp Century”, rekao je Aleks Gardner, stručnjak za ledene predjele iz NASA Laboratorije za mlazni pogon (JPL), koji je učestvovao u projektu. “U početku nismo ni znali šta gledamo”.

Grad ispod leda

Kamp Century, poznat i kao “grad ispod leda”, izgradili su američki vojni inženjeri u strogoj tajnosti između juna 1959. i oktobra 1960. godine.

Kompleks je imao 21 podzemni tunel ukupne dužine gotovo tri kilometra. Na radarskim snimcima koje je napravila NASA mnoge građevine baze i danas se jasno mogu razlikovati.

Za istraživanje je korišćen sistem UAVSAR (Synthetic Aperture Radar), tehnologija slična LiDAR-u koja se često koristi za pronalaženje skrivenih građevina, poput drevnih gradova Maja. Dok LiDAR koristi laserske zrake, UAVSAR koristi radio-talase koji mogu da prodru kroz led.

Zašto je Amerika gradila bazu na Grenlandu?

Sjedinjene Američke Države i Danska potpisale su 1951. godine Sporazum o odbrani Grenlanda, kojim je američkoj vojsci omogućena izgradnja vojnih objekata na ovom ostrvu, koje je tada bilo dio Danske.

Ali sama izgradnja baze bila je izuzetno težak poduhvat. Na ledenoj visoravni temperature su padale i do minus 70 stepeni Celzijusa, dok su vjetrovi dostizali brzinu od gotovo 200 kilometara na čas.

Za izgradnju je dopremljeno više od 6.000 tona građevinskog materijala pomoću teških motornih sanki koje su se kretale brzinom od svega tri kilometra na čas. Sam transport od američke baze Tule trajao je oko 70 sati.

Inženjeri su prvo iskopali ogromne rovove u snijegu i ledu. Najveći među njima bio je prolaz dug oko 300 metara, poznat kao Glavna ulica, nakon čega su unutar rovova podignute drvene zgrade sa čeličnim krovovima.

Nuklearni reaktor u srcu ledenog grada

Najvredniji dio kompleksa bio je jedan od prvih nuklearnih reaktora srednje snage PM-2A, koji je proizvodio električnu energiju za čitavu bazu.

Rad sa reaktorom u ekstremnim arktičkim uslovima zahtijevao je izuzetnu pažnju, ali je upravo on omogućavao da podzemni grad funkcioniše.

Tokom boravka u Kampu Century naučnici su ostvarili značajne geološke uspjehe.

Bili su među prvima koji su proučavali ledena jezgra Grenlanda, dok su uzorci tla otkrili da je ovo područje u dalekoj prošlosti bilo prekriveno šumama i bogatim biljnim i životinjskim svijetom.

Nauka je bila samo paravan

Ipak, naučna istraživanja bila su samo dio priče. Sama baza nije bila tajna. Američka vojska čak je snimila promotivni film o ovom projektu. Međutim, ono što jeste bilo strogo povjerljivo bio je pravi cilj izgradnje.

Pod nazivom Projekat Iceworm, američka vojska planirala je da ispod grenlandskog leda izgradi ogromnu mrežu tunela namijenjenih raspoređivanju balističkih nuklearnih raketa.

Plan je predviđao čak 135.000 kvadratnih kilometara dodatnih podzemnih tunela, dovoljno prostora za oko 600 projektila. Za njihovo opsluživanje bilo bi izgrađeno 60 lansirnih centara u kojima bi stalno živjelo oko 11.000 vojnika. O svemu tome danska vlada nije bila obaviještena.

Ambiciozan plan koji nikada nije ostvaren

Veoma brzo postalo je jasno da je čitav projekat gotovo nemoguće sprovesti.

Led se stalno pomijerao i deformisao tunele, održavanje baze bilo je izuzetno skupo, a tehničke prepreke pokazale su se gotovo nepremostivim. Zbog toga je Kamp Century napušten već 1967. godine.

Tek tri decenije kasnije, 1997. godine, Danski institut za međunarodne odnose objavio je dokumente koji su otkrili postojanje Projekta Iceworm i njegov pravi cilj.

Problem koji je ostao zakopan u ledu

Iako je nuklearni reaktor uklonjen nakon zatvaranja baze, jedan ozbiljan problem ostao je ispod leda.

Tokom 33 mjeseca rada reaktor je proizveo više od 178.000 litara radioaktivnog otpada.

Taj otpad nikada nije uklonjen. Decenijama je ostao zarobljen ispod ledenog pokrivača, uz pretpostavku da će led zauvijek ostati zaleđen. Ali klimatske promjene mijenjaju tu računicu.

Prema procjenama naučnika, područje oko Kampa Century moglo bi da počne da gubi ledeni pokrivač već oko 2090. godine.

“Ljudi koji su tada gradili bazu bili su uvjereni da ono što ostave ispod leda nikada više neće ugledati svjetlost dana”, rekao je još 2016. godine klimatolog i glaciolog Vilijam Kolgan sa Univerziteta Jork u Torontu, koji je predvodio istraživanje. “Šezdesetih godina izraz globalno zagrijavanje praktično nije ni postojao. Danas se klima mijenja, a pravo pitanje je da li će ono što je zakopano ispod leda tamo i ostati.”

Broj poginulih u razornom zemljotresu u Venecueli porastao je na 235, dok je više od 4.300 povrijeđenih.

On je rekao da je više od 4.300 povrijeđenih zatražilo ljekarsku pomoć, te da je većina zadobila lakše povrede, ali da je mnogima bila potrebna i operacija.

Alvarado je istakao da je situacija i dalje najkritičnija u državi La Gvaira, gdje je zabilježen najveći broj poginulih i povrijeđenih.

Zemljotresi magnitude 7,2 i 7,5 stepeni po Rihterovoj skali pogodili su Venecuelu u razmaku manjem od jednog minuta, u noći između srijede i četvrtka, a vlasti su proglasile vanredno stanje.

Predsjednik Narodne skupštine Horhe Rodrigez izjavio je juče da je poginulo najmanje 188 ljudi.

Na dubini od 700 metara, Izgubljeni grad otkriva eko-sisteme koji opstaju bez kiseonika.

Ovaj jedinstveni lokalitet, smješten zapadno od Srednjoatlantskog grebena, otkrili su istraživači 2000. godine. U pitanju je hidrotermalno polje sa najdužim kontinuiranim delovanjem u okeanima – procjenjuje se da ove stijene iz Zemljinog omotača aktivno reaguju sa morskom vodom najmanje 120.000 godina.

Među neobičnim krečnjačkim formacijama nalaze se strukture svih veličina: od onih koje podsećaju na male pečurke, pa sve do džinovskog tornja nazvanog Posejdon, koji dostiže impresivnih 60 metara visine i nadvisuje većinu stambenih zgrada na kopnu.

Život cvjeta u vječnom mraku, bez trunke kiseonika

Iako djeluje kao apsolutno negostoljubivo okruženje, Izgubljeni grad bukvalno vrvi od života. Iz podvodnih dimnjaka konstantno struje gasovi temperature do 40°C, bogati vodonikom i metanom.

Ovi ugljovodonici nisu nastali uz pomoć Sunčeve svjetlosti niti ugljen-dioksida iz atmosfere, već čistom hemijskom reakcijom na okeanskom dnu. Oni su hrana za specifične eko-sisteme:

• Guste populacije mikroorganizama koje uspješno žive i razmnožavaju se potpuno bez kiseonika.
• Milijarde sitnih puževa i kraba koji prekrivaju zidove kretnjačkih tornjeva.
• Veći stanovnici dubina, poput morskih ježeva, specifičnih kozica i jegulja koje patroliraju ovim sablasnim gradom.
• Pošto ugljovodonici sa ovog mjesta nastaju bez uticaja Sunca, a predstavljaju osnovne gradivne blokove života, naučnici su ubijeđeni da identični procesi upravljaju unutrašnjostima drugih nebeskih tijela u našem komšiluku.

Mikrobiolog Vilijam Brazelton objasnio je za Smithsonian koliko je ovo otkriće važno za astrobiologiju:

“Ovo je savršen primjer vrste eko-sistema koji bi upravo u ovom trenutku mogao da bude aktivan na Enkeladu ili Evropi (ledenim mjesecima Saturna i Jupitera), a postoje ozbiljne indicije da je ovakvo okruženje u prošlosti postojalo i na Marsu.

Po čemu se Izgubljeni grad razlikuje od vulkanskih otvora?

Za razliku od poznatih podvodnih vulkana (tzv. „crnih dimnjaka“) koji zavise od vrele magme i proizvode minerale bogate gvožđem i sumporom, Izgubljeni grad proizvodi i do sto puta više vodonika i metana. Njegove kalcitne strukture su stabilnije i dugovečnije, što pruža organizmima stabilan dom desetinama hiljada godina.

Moćna industrija prijeti da uništi pradjedovinu života

Uprkos neprocjenjivoj naučnoj vrijednosti, sudbina Izgubljenog grada visi o koncu. Poljska je prije nekoliko godina dobila zvanično pravo na dubokomorsko rudarenje u okolnim rejonima Atlantika.

Iako samo hidrotermalno polje ne sadrži metale i minerale zanimljive za eksploataciju, naučnici su preplašeni. Kopanje i miniranje u neposrednoj blizini stvoriće masivne oblake sedimenta i podvodne prašine. Ovi oblaci će neminovno prekriti Izgubljeni grad, zapušiti njegove otvore i ugušiti krhke organizme koji tu žive od osvita čovječanstva.

Zbog toga se svjetska naučna zajednica hitno bori da ovaj podvodni fenomen dobije status UNESCO svjetske baštine i zakonsku zaštitu, prije nego što industrijski mašine zauvijek ugase mjesto gdje je, vrlo vjerovatno, prohodala prva ćelija na Zemlji.